klein requiem, troost mij

 

schraal is de wind die het blad draagt
naar oneindigheid, schraal is de wond
in het lijf van de woerd in gras verborgen

schraal is ook het requiem dat schuurt
langs de huid die de aanraking mist

schraal de keel die niet meer spreken kan
schraal de tot leven gewekte onwetendheid
schraal de woorden die niet vangen kunnen

schraal het uiteindelijke, schraal het onlos
makelijke, schraal het onthechte, schraal
het dode dat uit mij verdwenen is

schraal mij, verlos mij, van u is het



herzien: 31-10-2011





eerdere versie:

schraal is de wind die het blad draagt

naar oneindigheid schraal is de wond

in het lijf van de woerd in gras verborgen

schraal is ook het requiem dat schuurt

langs de huid die de aanraking mist

schraal de keel die niet meer spreken kan

schraal de tot leven gewekte onwetendheid

schraal de woorden die niet vangen kunnen

schraal het uiteindelijke schraal het onlos

makelijke schraal het onthechte schraal

het dode wat uit mij verdwenen is

verlos mij van u is het

 

A J R E 3 7 8

.

verloop van tijd went
het is als de kamer
te klein om alleen te zijn

als de vreemde, uniforme geur
van gemerkte initialen A J
brandend in de nek R E
of boven de stuit 3 7 8

als de ongesloten deur, waarachter
onverwerkte idealen zwijgzaam huizen
waardoor men binnenkomt
doch nooit meer thuis

stapvoets nadert het einde
tijd speelt geen rol
onsterfelijkheid even min

five minutes (vertaling van vijf minuten)

I hear your voice, surprisingly loud

clear, distinct, I see your room

the bookshelves behind you

I see your full smile breaking through

hear the lines you put into verse

read the desperation in your

life, straight

through the barricades

a click and you are gone

I scroll through the images I recorded

onto my retina, and see

how you are left on your own and we

applaud you in the auditorium

how tonight you try the same as I

to think life back

into existence

Translation: Willem Groenewegen

 http://www.willem-groenewegen.nl/

Met dank aan Christine de Vos voor het aanzetten tot

vijf minuten

.

ik hoor je stem, onverwacht luid,
helder, duidelijk, ik zie je kamer,
achter je de boekenplanken

ik zie je volle lach die doorbreekt,
hoor de regels die je dichtte,
lees de wanhoop in je

leven, dwars
door de blokkades heen

een klik en jij verdwijnt
ik scroll de beelden die ik filmde
op mijn netvlies door, en zie

hoe jij alleen achterblijft en wij
in het theater voor je klappen
hoe jij vanavond net als ik

het leven probeert
terug te denken



n.a.v. het optreden van Abeer Abiad (Palestina/Gaza) via Skype
op Woorden voor Gaza, 20-01-2011

Hieronder haar gedicht:

Verbannen vaderlandsliefdeGedicht van Abeer Abiad (vertaald door Fouad el Haji)

Waarom blijven wij al zolang in ballingschap en bezitten wij huis noch haard
Waarom ontbeer ik dit alles en leef ik op de kruimels van ballingschap
Ik werk ‘s- middag s in een broodfabriek en ‘s-morgens in een kolenmijn
Tussen beide slijt ik mijn dagen, dagen zonder daglicht
Ik zie zon- noch maanlicht

Ik verlang met heel m’n hart naar een vrije dag, o als dat toch zou kunnen
De gedachte aan twee dagen vrij brengt zelfs de hele wereld tot leven
Al ligt er ‘s-avonds waarschijnlijk geen brood op de plank
Wat is armoede ondraaglijk en wat is ballingschap ontluisterend
Mijn vermoeidheid, mijn pijn en mijn verdriet is een geheim dat ik enkel met mezelf deel

Je zou bijna vergeten dat ik in eigen land verbannen ben, verbannen in Arabisch land
Een land dat de spiegel van mijn ziel is en dat vaderlandsliefde vergeten is
n Land dat vergeten is dat ik als burger van Arabisch land als banneling in eigen land leef
n Land dat de vaderlandsliefde heeft verbannen

De hemel boven mij weent van verdriet om mijn woorden
Nee, hemel, ween niet. Volstaat het niet dat de hele wereld al verdrietig is?
Bedaar, amberkleurige aarde om ons heen, treurt niet
Want ik zal me kranig houden, ook in ballingschap
Ademhalen is voor mij genoeg. Zolang m’n hart klopt, koester ik de hoop

Excuseert u mij geachte lezer, wanneer in mijn woorden droefenis doorklinkt
Want nog droeviger dan dat is mijn bestaan als banneling in eigen land
n Land dat de spiegel van m’n ziel is
n land dat vaderlandsliefde is vergeten en dat zelfs mij is vergeten

Heb ik niet ’t volste recht om te zeggen dat het de vaderlandsliefde heeft verbannen?

nee, een melkboer heb ik niet

.










zelfs een bakker aan huis niet
en ook geen glazenwasser, alleen
een schoorsteenveger, maar
die is dit jaar al langs geweest

de verwarmingsmonteur
laat het al maanden afweten
en mijn warmwaterzak is lekker
dan lekker is, toch valt het

met de kou nog reuze mee


.

vertelling

.













zeven
dagen

zeven
woorden

maken nog
geen gedicht



.

De kunst van het ver laten (of: De kunst van het uit zetten)

.




De dingen zijn veel minder
vergeetachtig, hechten zich ook

minder aan gewoontes
die zich repeterende dagen
lang hebben ingeslepen, hier
of ergens anders.

Als je de dingen verplaatst
staan ze de volgende keer
niet opeens toch weer daar
of ergens anders.

Mensen daarentegen
die hang je niet zomaar op.




bewerkt: 30-10-2011


eerdere versie: 



De kunst van het ver laten


De dingen zijn veel minder
vergeetachtig, hechten zich ook
minder aan gewoontes
die zich repeterende dagen
lang hebben ingeslepen, hier
of ergens anders.

Als je de dingen verplaatst
staan ze de volgende keer
niet opeens toch weer daar
of ergens anders.

Mensen daarentegen
die hang je niet zomaar op.




voorbereidingen KunstRoute 2010