.


.

zondag 20 september 2009

het wachten is op
























het wachten is op de eerste heipaal in de ochtend
die met volle kracht naar binnen wordt geramd
de grond in geboord
nee geen dubbelzinnigheden
alsjeblieft vraagt ze

het weer niet kunnen slapen maakt haar murw
het is haar bidden zonder eind
laat mijn woorden
in vruchtbare aarde vallen
alsjeblieft vraagt ze

wanneer de echo van het heien is verstomd
het dwingend bonken overgaat
in een geruisloos huilen
vangt haar nacht aan
alsjeblieft vraagt ze

het wachten is op











17,20-09-09




maandag 14 september 2009

Edison's last words













als kamillestenen geurend
hun laatste tonen prijsgeven

stellen wind en stof
in fijn verwaaide klanken
jou haar voor

als zij ons vertelt
van de dagen dat zij wachtte

wetend dat zij
nooit meer daar zou zijn

hoor ik opnieuw haar laatste woorden

‘Kun je niet nog wat blijven’

gefluisterd voor mij alleen
in die eindige leegte

heen gevlogen
voor eeuwig bij mij blijvend
in de lucht hangend

aangevaren
met de zuidenwind van de rivier

slaan golven als bitter welkom haar
en mijn gestrande zeelieden
overboord

het antwoord wordt nu pas
na zo veel later vrij
gegeven

als onweer flitst
en noordenwind mij fluit

"It's very beautiful over there.”
“ I see you over there."








28-08-09/13-09-09

zaterdag 12 september 2009

Ik, mijn woorden en wat wijn
















Kwam eens in de zoveel tijd steeds die hunkering
maar bovendrijven. Na het eten, wijn gedronken,
kwam de zin.

Draaide een sjekkie. Luisterde.
Pen en papier paraat.

Ik, mijn woorden, de asbak en wat wijn.

Invallende duisternis aan een grote lege tafel.
Meer was niet nodig. Meer vroeg ik niet.
Wilde niemand om mij heen.

Wat schreef ik. Zo alleen.

Heb steeds gegeten, wijn gedronken.
Bovendrijvend komt vanavond weer die zin.

Ik luister.

Er is niemand om mij heen. Alles is uit.
Meer is niet nodig. Meer vraag ik niet.
Doe geen water bij de wijn.





donderdag 10 september 2009

solist, of hoog water




een spoor van struiken verraadt
het pad van keien dat hen droeg
nu zijn er golven die haar
breken


onaantastbaar het omhelzen
als water rondom het baken
de verte onbereikbaar

laat zijn
























04-09-2009, 10-09-2009

zaterdag 8 augustus 2009

Inland Navigation. Requiem.














Inland Navigation.
Requiem.


Zwijg mijn zeemansgraf
Wees stille getuigen
Ga mij voor

Vader, broeder, zoon ineen
Uw ledematen afgerukt
Verzonken

Onverwacht nog immer daar
Verraad als golfslag
Diep in mij




donderdag 6 augustus 2009

Wester Paviljoen
















‘Ja, dit is een fijne plek, de beste plek van het terras. Want je moet wel iets kunnen zien hè, op zo’n terras. Ik ben eerlijk, ik wil wat zien, daarom kom ik hier.’

‘Kom je hier vaak dan?’

‘Altijd, zo aan het eind van de middag, zo tot een uur of negen. Ja, ik kom hier graag.’

‘Dan woon je hier vlakbij zeker?’

‘Nee, Overschie. Maar da’s niet zo ver hoor, tien minuten, hooguit.’

‘Hoe kom je dan, met de auto..?’

‘Ja, met de auto. En die zet ik dan verderop neer, bij het Riagg, die parkeerplaats ken ik goed hè…
en soms kom ik ook met de bus. Die stopt hier vlakbij, ook makkelijk hoor.’

‘Ja.’

En nou met dat warme weer, ja, dan zie je tenminste nog es wat hè. Vorig weekend met dat eh, hoe heet dat eh…’

‘Zomercarnaval?’

‘Ja, dat ja, zat ik hier ook. En laat ik maar eerlijk zijn, ik kom natuurlijk om te kijken hè. Want ja, ik ben een man hè, en dan al die tieten, grote, kleine, en van die hele volle die er zo bijna uitpuilen, ja, je kijkt toch hè, daar kom ik eerlijk voor uit.’

‘……’

‘Ja, voor jullie vrouwen is dat natuurlijk minder, dat snap ik wel. Maar er waren ook wel mannen hoor, met veel borsthaar enzo, dus da’s voor jullie dan weer leuk.’

‘…..’

En aanstaand weekend moet je ook gaan hoor, dan is dat eh, hoe heet dat ook alweer, met dat dansen….

‘De Dance Parade…?’

‘Ja, dat ja. Da’s ook leuk hoor. Valt er ook weer van alles te zien. Ook voor jullie hoor….’

zaterdag 1 augustus 2009